كار بايد درختان قوى و سالم را انتخاب كرد . اين قلمه‌ها پس از كاشتن در مدت كوتاهى داراى ريشه شده و پس از 5 - 4 سال يك درخت بارور تشكيل مىشود . البته از پاجوشهاى قوى درختان كهن نيز مىتوان استفاده كرد و پس از چند سال كه از كاشت آن گذشت آن را پيوند زد . نوع پيوند درخت انجير معمولا پيوند شكافى است كه در مقطع ساقهء اصلى قطع‌شدهء درخت مىزنند . مراقبتهاى زراعى از قبيل شخم زمين باغ و كود دادن براى رشد درختها بسيار لازم است . برداشت ميوهء انجير اغلب دو بار در سال انجام مىشود . بار اول در تابستان و بار دوم در پاييز و معمولا انجير برداشت پاييزه را براى خشك كردن انتخاب مىنمايند . انجير از سال 5 - 3 شروع به ميوه دادن مىنمايد و تا 20 سالگى ميوه مىدهد . پس از آن بايد به جوان كردن آن مبادرت نمود . درخت انجير در قسمتهاى وسيعى از جنگلهاى شمال ايران ، در آذربايجان ، اصفهان ، اطراف تهران ، شيراز ، خوزستان ، دالكى ، خراسان و نواحى غرب ايران مىرويد . تركيبات شيميايى از ساقه‌هاى جوان گياه و بخصوص از ميوهء نارس آن شيرهء گياهى سفيدرنگى در اثر فشار ميوه يا شكستن شاخه خارج مىشود كه طعم آن گس و كمى تلخ و تند و معمولا براى از بين بردن زگيلها به كار مىرود . در ميوهء آن مواد قندى و مواد ازته و كمى چربى و مواد معدنى و پروتئوز « 1 » ، آمينواسيد « 2 » ، تايروزين « 3 » ، كراوين « 4 » ، انزيم ، ليپاز « 5 » ، پروتئاز « 6 » و كاروتن « 7 » وجود دارد . در برگهاى آن حدود 06 / 0 درصد مادهء تلخ فيكوسين « 8 » و برگاپتن « 9 » يافت مىشود . شيرابهء

--> ( 1 ) . Proteose ( 2 ) . Amino - acid ( 3 ) . Tyrosine ( 4 ) . Cravin ( 5 ) . Lipase ( 6 ) . Protease ( 7 ) . Carotin ( 8 ) . Ficusin ( 9 ) . Bergaptene